4.25.2011

With you

Tantas horas perdidas, tantos ríos de tinta, tantas tardes enteras en el porche protegido de la lluvia. Lo último que imagine es que podría volver a ver tu cara en frente la mía.

¿Y ahora qué?

¿Qué dirías si aun estoy dispuesto a invitarte a un café? ¿Y si supieras que si me dieses tu mano no la volvería a soltar?

¿Esperabas que esto fuera a ser así?

Lástima, no porque no esté dispuesto, porque lo estoy, sino porque no has vuelto, eres una ilusión, un producto de mi imaginación, una especie de diosa que generado para mi autocomplacencia.

¿Qué como lo sé?

Es simple, no puedes ser real, las cosas no pasan así.

¿Qué si no me asusta saber que no eres real?

Es imposible que alguien como tú pueda darme miedo, el miedo vendrá al despertar, ahora solo me alegro de que estés aquí.
Creative Commons License
Aquesta obra està subjecta a una llicència de Reconeixement-No comercial 3.0 Espanya de Creative Commons